Mugison

Samtalið

SKE: Að skapa list er eins og að skipuleggja góða rómverska orgíu. Til þess að halda góða rómverska orgíu þarf maður, fyrst og fremst, að vera kunnugur glás af fallegu fólki. Því næst, þarf maður að hafa viljann til þess að koma öllu þessu fólki saman (kunnugleikinn einn hefur ekkert að segja). Að lokum, þarf maður að eiga nóg af spíritus (það er með öllu ómögulegt að skipuleggja góða orgíu án þess að geta boðið upp á nægilegt magn af áfengi). Vitaskuld kann þessi myndlíking að hljóma skringilega, en veltu þessu fyrir þér, lesandi góður, og þá kann þetta að verða skiljanlegra: Til þess að skapa list þarf listamaðurinn, fyrst og fremst, að vera kunnugur glás af fallegum hugmyndum (sumsé, hann þarf að lesa, hlusta og vera áhugasamur; enginn höfundur, sem ekki les, hefur ritað bók sem er þess virði að lesa). Því næst, þarf hann að hafa viljann til þess að koma þessum hugmyndum saman (sumsé, listamaðurinn þarf að hafa viljann til þess að skapa. Einnig þarf hann að hafa næga trú á listina og sjálfan sig til þess að gefa skít í þá sem líta hann hornauga fyrir þessa furðulegu viðleitni). Að lokum, þarf listamaðurinn að hafa ástríðu fyrir því sem hann gerir (hann þarf andlegan spíritus). En það er, að sjálfsögðu, eitt mikilvægt atriði sem aðgreinir listsköpunina frá rómverskri orgíu, það er að segja – fæðingin; það síðasta sem maður vill, er maður skipuleggur rómverska orgíu, er að samfarir tveggja gestanna leiði til þungunar. En þetta er akkúrat það sem maður sækist eftir er maður skapar list: að tvær áður fyrr (að því virðist) ósamsvarandi hugmyndir komi saman og gefi af sér nýja hugmynd ... fyrir stuttu settist ég niður með tónlistarmanninum Mugison á Oddsson Bazaar þar sem listsköpunarferlið var í ávkeðnu fyrirrúmi ...

Viðtal: Ragnar Tómas
Viðmælandi: Mugison
Ljósmyndir: Allan Sigurðsson

(Einn á stóru hringlaga borði, hlýði ég á hóp eldri manna ræða heimildarmynd Leonardo DiCaprio, Before the Flood, á meðan þeir snæða hádegisverð. Hægt og rólega fyllist ég skelfingu yfir vitfirringu mannkynsins, en reyni þó að hunsa þær hugleiðingar á meðan ég leitast við að skálda áhugaverðar, frumlegar spurningar til þess að beina að Mugison. Ég er eitthvað óttalega andlaus. Hvar er innblásturinn þegar maður þarf á honum að halda? Um rétt rúmlega eitt leytið röltir Mugison í gegnum andyrið og í átt að veitingastaðnum. Hann er fúlskeggjaður, áhyggjulaus, kannski örlítið syfjaður. Ég vinka. Hann kinkar kolli, gengur í átt að borðinu og tekur sér sæti við hliðina á mér. Við spjöllum eitthvað um ágæti diktafónsins og ég tek strax eftir því hversu þægilegur Mugison er í viðmóti. Ég lít yfir spurningalistann: Glataður. Ófrumlegur. Fyrirsjáanlegur. Ég ákveð því að gleyma spurningalistanum og vona að mér takist að kokka eitthvað gómsætt án uppskriftar. Ég brýt ísinn með Airwaves.)

SKE: Hvernig gekk á Airwaves?

Mugison: Bara nokkuð vel. Við spiluðum mikið af nýju efni: tókum fimm ný lög og þrjú gömul – eða þrjú og hálft. Við byrjuðum á viðlaginu í Stingum af. Okkur fannst fyndið að taka bara viðlagið og svo beint í Murr Murr. Taka tvo stærstu hittarana og klára þetta bara!

(Ég hlæ.)

Mugison: Við vorum mjög spenntir fyrir því að spila þetta nýja stöff. Við spiluðum þetta mjög hratt, sem gerist alltaf, maður kemst ekki framhjá því. Maður verður taugaveiklaður, en þetta var gaman.

(Ég spyr hvort að það hafi verið stress í mönnum. Mugison segir Já, en einvörðungu vegna þess að nýja efnið var ekki alveg búið að setjast í höfuðið á mönnum.)

Mugison: Þetta verður aldrei snilld fyrr en þetta er alveg komið inn í undirmeðvitundina. Þá flýgur þetta áfram!

„Hálft Airwaves er náttúrulega að hitta vini sína, fá sér bjór og missa af atriðum.“

– Mugison

SKE: Ég og félagi minn röltum framhjá Fríkirkjunni hálftíma fyrir gigg, en þá var fullt út úr dyrum. Við enduðum á Pablo Discobar ... þar duttu út þrír tímar, í einhverju kokteilamóki.

Mugison: Hálft Airwaves er náttúrulega að hitta vini sína, fá sér bjór og missa af atriðum. Fyrir tónlistarmenn er þetta ættarmót, að einhverju leiti. „Backstage-ið.“ Þetta er svo mikið rennerí. Allir að þykjast hafa séð einhverja snilld, strá salt í sárið: „Varstu ekki þarna!“ Glatað.

SKE: Sástu eitthvað fleira?

(Mugison viðurkennir að hann hafi ekki séð mikið á fimmtudeginum eða föstudeginum. En svo á laugardeginum sá hann alveg sturlað show hjá Kate nokkurri Tempest, sem sat mikið í honum.)

Mugison: Ég man að þegar giggið var búið þá leið mér alveg eins og þegar ég fór að sjá Bruce Lee í gamla daga í Mjóddinni. Þegar maður gekk út og hugsaði: „Ég ætla skrá mig í Þórshamar á morgun og fara að æfa karate. Lemja vonda kallinn.“

(Við hlæjum. Þjónustustúlkan kemur að máli við okkur og spyr hvort að við séum tilbúnir að panta. Mugison biður um andasalatið. Ég panta mér sveppapítsu.)

SKE: Þér langaði, sem sagt, beint upp í stúdíó?

Mugison: Já, ég fór beint heim eftir þetta, settist niður og starði út um gluggann. Ég hef aldrei lent í þessu áður. Svo fór ég að horfa á myndbönd með henni á netinu og þar er hún ekki alveg eins töfrandi; hún er með einhvern sjarma sem skilar sér ekki í gegnum tölvuskjáinn.

SKE: En að öðru, til hamingju með nýju plötuna. Hafa viðtökurnar ekki verið góðar?

Mugison: Jú, að minnsta kosti frá vinum og vandamönnum – sem er náttúrulega Já kórinn minn.

(Mugison hlær.)

Mugison: En ég er líka bara svo sáttur með þessa plötu að mér er nærri því sama. Ég gat ekkert gert betur.

„Ég nota stúdíóið til að hugsa – vegna þess að ég les ekki nótur.“

– Mugison

SKE: Ég var að reikna þetta í hausnum: Níu lög, fimm ár – það gerir eitt lag á ca. fimm mánaða fresti, ef maður hugsar þetta þannig. Þú ert mikið að endurvinna lögin, taka upp aftur og prófa nýja hluti?

Mugison: Jú, sum lögin voru líka bara helvíti erfið.

(Mugison segist stundum taka upp margar útgáfur af sama laginu. Þrátt fyrir þessa miklu vinnu rata alls ekki öll lögin á plötu. Jafnframt viðurkennir hann að það sé leiðinilegt að vinna að lagi með öðrum hljómlistarmönnum í marga daga sem er svo ekki gefið út.)

Mugison: Svo er maður búinn að eyða tveimur vikum og hlustar á þetta: Þetta er lygi!

(Ég hlæ.)

Mugison: Ég nota stúdíóið til að hugsa – vegna þess að ég les ekki nótur. Þetta er náttúrulega mikil vinna, miðað við það ef ég hefði haft fyrir því að læra nótur. Þá mundi ég örugglega sjá og skilja þetta á blaðinu. En ég hef gaman að þessu ferli. Mér finnst þetta ekki vera leiðinlegt, þó svo að þetta taki langan tíma. Það er alltaf einhver þróun. Ég sé sjálfan mig fyrir mér sem skjaldböku, eða snigil. Ég er snigill með míkrafón, sem fer áfram einhvern millimetra í einu.

(Mugison hlær.)

SKE: Ég var einmitt að hlusta á svo gott „podcast“ um daginn, sem fjallaði um lagið Hallelujah eftir Leonard Cohen – og, sumsé, muninn á Leonard Cohen og Bob Dylan.

Mugison: Já, það er snilld! Ég heyrði það.

SKE: Hlustaðirðu á þennan þátt? Revisionist History?

(Það að Mugison hafi hlýtt á þennan þátt kemur mér verulega á óvart. Reglulega reyni ég að ræða hlaðvarpsþætti við vini mína og uppskert ekkert nema þögn; hlaðvarpsmenningin er ekki fyrir alla.)

Mugison: Já, hvað heitir hann þarna, gaurinn?

SKE: Steven Pinker?

Mugison: Glen Campbell?

SKE: Nei, bíddu ... ha?

Mugison: Er þetta ekki gæinn sem gerði þarna ...

SKE: Rhinestone Cowboy?

Mugison: Nei, hvað heitir hann ...

SKE: Þú ert að tala um rithöfundinn, þáttastjórnandann?

Mugison: Já.

SKE: Hann heitir Steven Pinker.

(Þáttaastjórnandinn heitir hvorki Steven Pinker né Glen Campbell heldur Malcolm Gladwell. Mugison hefur ruglað saman nöfnunum Gladwell og Campbell, á meðan mér tókst að rugla tveimur Kanadabúum saman, sem eru jafnframt, báðir tveir, fræðimenn.)

Mugison: Ertu ekki að meina söguna þar sem Bob Dylan spyr Cohen hvað hann hafði verið lengi að semja Hallelujah og Cohen lýgur að honum og segir að það hafi tekið hann tvö ár, en í raun og veru voru þetta fimm ár?

SKE: Jú! Hlustaðirðu á þetta? Ertu mikill hlaðvarpsmaður?

Mugison: Ég elska „podcast!“ Ég hlusta mikið í göngutúrum og í stúdíóinu þegar ég er að vinna í praktíkinni. Þá er alltaf þáttur í gangi.

SKE: Það má þá segja að þú sért meiri Cohen í þér, heldur en Dylan? Í þættinum er sú kenning sett fram að hægt sé að aðgreina listamenn í tvo hópa: Þeir, sem líkt og Cohen, semja hægt og toppa seint og þeir, sem líkt og Bob Dylan, semja hratt og toppa snemma.

Mugison: Jájá, algjörlega ... heldur betur.

(Þjónustustúlkan leggur matinn á borðið og við byrjum að rífa hann í okkur undireins, eins og tvær snyrtilegar skepnur. Mugison verður að úlfi (I'm A Wolf). Ég verð að svörtum Labrador hundi.)

SKE: Já, djöfull var þetta góður þáttur.

Mugison: Algjör snilld þessi þáttur! Svo er líka svo fyndið: Maður finnur það þegar maður er að tala um sköpunarferlið, hvort sem það er í útvarpi eða sjónvarpi, þá er það oft þannig að maður rétt hoppar inn og verður að koma þessu frá sér á fimm mínútum. Maður þarf að vera hressi gæinn, svona í ætt við það sem fólk þekkir frá FM.

(Mugison setur upp leikrit, þar sem hann ræðir við einhvern ofurpeppaðan útvarpsmann á FM.)

Mugison, í hlutverki fyrrgreinds útvarpsmanns: Lífið er snilld! Það er snilld! Er það ekki!?

Mugison, að leika sjálfan sig: Jú, lífið er snilld!

Mugison: Skilurðu? Þetta er svona Ping-Pong, Ping-Pong og út. Og maður er að selja eitthvað. Ég fann fyrir því í tengslum við Murr Murr, fyrsta hittarann minn.

(Mugison bregður sér aftur í gervi útvarspmannsins.)

Mugison sem ófrumlegur útvarpsmaður: Hvernig datt þér þetta í hug!? Hvernig datt þér þetta í hug, þessi snilld!?

Mugison, að leika sjálfan sig: Já, ahhhh ....

g hlæ.)

„Það hefur enginn áhuga á þeirri hugmynd að listamaðurinn sé vinnumaður.“

– Mugison

Mugison: Svo sagði ég honum alla söguna, sem er bara löng og leiðinleg saga. Það hefur enginn áhuga á þeirri hugmynd að listamaðurinn sé vinnumaður. Það vilja allir að listamaðurinn sé bara einhvers konar ... (Mugison hugsar sig um) ... loftnet eða rör, að hann hafi einhverja snertu af snilligáfu. Eins og með Murr Murr, það byrjaði á einum streng, svo varð einhver þróun. Textinn var saminn á tveimur árum. Í þessu viðtali þá var ég að reyna segja satt. Svo var þetta náttúrulega aldrei prentað ...

SKE: Þetta fór aldrei neitt?

Mugison: Fór aldrei neitt! Stuttu seinna samdi ég svo lagið Ljósvíkingurinn. Ég skrifaði það jafn hratt og það kom og sendi það svo á Hjálmana. Það var svo tekið upp um kvöldið, gefið út daginn eftir og varð hittari. Og það birtist alls staðar, því að fólk elskar svona sögur, sem er bara: „snilld, snilld, snilld, snilld!“ Þetta er stutt saga sem allir skilja: einn, tveir og þrír. Það nennir enginn að heyra: „Jaaaa, upprunalega var lagið í fís-moll og ég færði það síðan í g.“ Það er bara bla bla bla bla bla ...

SKE: Ég hef mikinn áhuga á listsköpunarferlinu ...

(Allan ljósmyndari birtist allt í einu, eins og síðhærður Rómeó í spænskri puóperu. Ég legg gaffalinn á diskinn til þess að heilsa honum, en gaffallinn tollir ekki á disknum, fellur á gólfið ásamt lfri pítsusneið. Á meðan ég bölva sjálfum mér í hljóði, heilsast Mugison og Allan.)

Allan: Blessaðir! Eruð þið að dæla í ykkur?

Mugison: Já, já, já

SKE: Hefurðu smakkað pítsunar hérna?

Allan: Já, mjög góð. Heyrðu, ég ætla skoða mig aðeins um.

(Allan ráfar í burtu. Kveður sviðið.)

„Stundum byrjar maður að raula með þessu, yfirleitt einhver bull orð. Konan mín og börn geta vottað fyrir það – maður gerir þau geðveik!“

– Mugison

SKE: En ég hef verið að skrifa mikið sjálfur og er alltaf að leita af hugmynd sem verður þess valdandi að textinn skrifar sig sjálfur. Ef þessi hugmynd er ekki til staðar þá einhvern veginn gerist ekki neitt. Af hverju ert þú að leita þegar þú semur? Er þetta laglína? Einhver hljómur? Hvað er þetta?

Mugison: Góð spurning ... hmmm ... oft á tíðum þá er þetta mjög órætt. Oftast kemur hluti af músíkinni fyrst, maður finnur riff eða hljómagang sem maður er stanslaust, jafnvel nokkra daga, að eltast við. Stundum byrjar maður að raula með þessu, yfirleitt einhver bull orð. Konan mín og börn geta vottað fyrir það – maður gerir þau geðveik! Stundum hef ég lent í því að systir hennar Rúnu (konan hans Mugison) er hjá okkur í heimsókn og stemningin verður mjög skrítin. Maður verður að læsa sig út í bílskúr, svo bankar einhver: „Ætlarðu ekki að koma í mat?“ „Nja, gefðu mér hálftíma“ ... svo gleymir maður matnum, skilurðu?

(Mugison hlær.)

Mugison: Þetta er mjög órætt, en mjög spennandi. Maður eltir þessa hugmynd í nokkra daga. Svo tekur þetta á sig einhverja mynd. Þá er maður kominn með einhvers konar beinagrind og stikkorð. Þá finnst mér oft praktíkin koma inn. Þá situr maður í marga daga, jafnvel vikur, að reyna láta þetta ganga upp. Fólki finnst það ekkert spennandi. Maður er eins og bókhaldari að reyna láta þetta ganga einhvern veginn upp – svo að skatturinn kalli ekki á gögnin!

SKE: Ég hef oft pælt í því hvort að maður þurfi bara að koma sér í einhvers konar hugarástand. Maður hugsar til þessara augnablika þar sem bestu hugmyndirnar komu: Hvað var að gerast þá? Ég man að ég ritaði eitthvað sem ég var mjög ánægður með eftir Reykjavíkurmaraþonið og hugsaði með sjálfum mér: Ég þarf bara að keyra mig líkamlega út ...

(Mugison hlær.)

SKE: En svo gerðist ekki neitt. Þetta er svo skrítið. Hvaðan koma þessar hugmyndir?

Mugison: Ég er mikill áhugamaður um þetta ferli. Laxness, hann vann standandi t.d.. Ég hef prófað það. Ég hef lesið nokkrar bækur um listamenn og hvernig þeir vinna, oft stel ég nokkrum punktum. Eins og að ganga, það kemur mjög sterkt inn: að vinna í þrjá tíma og fara svo að ganga í klukkutíma. Leggja sig svo. Þá kemur maður allt annar inn og getur haldið áfram í sköpuninni seinni partinn. Þessi vinna verður mjög þreytandi þegar heilinn er orðinn þreyttur. En ef maður nær aðeins aðeins að endurræsa sig með göngutúrum eða með því að leggja sig … Svo er líka mikilvægt að skipta um umhverfi og vinna með fólki. Lesa bækur.

SKE: Hefurðu heyrt söguna um Tom Waits þegar listagyðjan vitjar hans á þjóðveginum í Los Angeles? Hann var búinn að vera rembast í einhverja daga og það gekk ekkert. Svo situr hann við stýrið í mikilli umferð þegar hugmyndin loks kemur ...

Mugison: Já: „Láttu mig vera!“

(Við hlæjum. Mugison kannast augljóslega við guna. Tom Waits endar á því að horfa til himins og biðja listsagyðjuna vinsamlegast að láta hann í friði hann er a keyra og hafi hvorki gítar né blað eða pappír til þess að varðveita þessa hugmynd.)

SKE: Trúirðu á Guð?

Mugison: Nei, en ég er samt sem áður mjög trúaður. Ég trúi því að ég skilji ekki allt. Ég get ekki afneitað göldrum eða kraftaverkinu sem þessi tilvera er. Ég fyllist lotningu gagnvart þessu furðuverki. Þetta meikar bara ekkert sens. Að því leyti er einhvers konar trú, eða fávísi, ég veit það ekki. Ég trúi ekki á Kristinn guð en mér finnst trúarbrögð mjög áhugaverð.

SKE: Ég var að lesa athugasemdirnar við lagið þitt Jesus Is A Good Name To Moan, þar sem nokkrir trúræknir Kanar voru að hneykslast yfir textanum: „Þetta má ekki.“

(Mugison hlær.)

Mugison: Þetta má ekki. Kannski var það hrokafullt að gera þetta lag, ég veit það ekki.

SKE: Mér finnst það geggjað ... ég var einnig mjög hrifinn af kenningunni sem þú settir fram í kringum lagið, þ.e.a.s. að Guð hafi lagt bölvun á kvenkynið vegna þess að María Mey fékk ekki fullnægingu þegar Jesú var getinn.

Mugison: Já, eða í raun var það María sem setti bölvun á kvenkynið. Ég var sautján ára, í smugunni, þegar mér datt þetta í hug.

(Við hlæjum.)

Mugison: Smá svona sketsa grín. Monty Python.

SKE: Áttu fleiri svona kenningar?

Mugison: Ég var duglegur í þessu þegar ég var yngri. Þð var t.d. eitt lag á Mugimama sem ég taldi geta orðið „monumental“ í sjálfshjálpargeiranum. Mér fannst ég hafa ráðið úr dulmálinu, þannig að þetta yrði kennt á öllum Dale Carnegie námskeiðum.

SKE: Yesss!

Mugison: Í stað þess að vera þarna í tvo daga þá þyrftirðu bara fimm mínútur.

(Við hlæjum. Þar sem ég hef sjálfur setið Carnegie námskeið er ég sérdeilis áhugasamur um hugmyndina á bakvið lagið.)

Mugison: Lagið heitir The Chicken Song. Það fjallar um það að menn eiga að fá innblástur frá kjúklingnum þegar þeir eru í vanda. Vegna þess að kjúklingurinn eyðir ævinni í að reyna fljúga, en hann getur ekki flogið. Kjúklingurinn er samt ótrúlega fullkomin vera: verpir eggjum daglega og fann upp reggíið, með þessum hálsahreyfingum ...

(Ég hlæ.)

Mugison: Svo er kjúklingurin að reyna fljúga dags daglega, en tekst það aldrei – samt gefst hann aldrei upp. Meira að segja eftir að það er búið að höggva af honum hausinn. Hann heldur samt áfram. Í tíu míútur eða eitthvað. Yngri útgáfan af mér fannst þetta sjúklega fyndið, þ.e.a.s. að þeir í Dale Carnegie gætu bara ýtt á „play.“ Þarna er komin jákvæðasta fyrirmynd plánetunnar.

SKE: Hugsarðu oft til kjúklingsins þegar þú ert að skapa?

Mugison: Já, maður reynir að hvetja sjálfan sig áfram, þegar maður glímir við sjálfsefa.

SKE: Ég heyrði svo góða tilvitnun um daginn. Þýski heimspekingurinn Arthur Schopenhauer sagði að ástin væri eins og tveir broddgeltir sem reyna að verma sig með því að hjúfra sig saman.

(Við hlæjum. Það glamrar í diskunum er við höldum áfram að borða. Einhverra hluta vegna finnst mér að þetta sé tímapunkturinn til þess að spyrja út í djammið.)

SKE: Besta fylleríið?

(Mugison hugsar sig um og segir að það sé oft erfitt að djamma á túrum, því að röddin getur farið. Þegar hann túraði með Queens of the Stone Age, til dæmis, var hann yfirleitt kominn upp í rútu kl.12 sem honum fannst hálf hallærislegt. Svo rifjar hann upp gott fylleri, nýafstaðið, þegar hljómsveitin kom saman á ný, eftir langa pásu, fyrir vestan.)

Mugison: Ég fór í svona hálfgert óráð. Ég fór að tala við skókassa. Konan mín sagði við mig: „Hvað ertu að gera?“ Og ég svaraði: „Heyrðu, ég er að tala við þetta …“ Og svo já, heyrðu, ég er að tala við skókassa – þetta er kannski ekki alveg eðlilegt.

(Ég hlæ.)

Mugison: En ég man alveg eftir því. Þetta hefur verið allltof mikið af einhverjum kokteilum og skotum. Mér fannst það alveg sjúklega sniðugt.

SKE: Hafði skókassinn eitthvað að segja?

Mugison: Nei, ég bara skil þetta ekki. Mér fannst þetta samt svo gott. Heilinn lagði sig og gleymdi að borga í stöðumælir. Tómt rugl, í smá stund. Þetta er kannski ekki endilega birtingahæft, ef mamma fer að lesa þetta.

SKE: Og bíddu, það eru tvennir tónleikar framundan í Hörpunni, uppselt á þá báða. Svo er Allan að fara skjóta myndband fyrir þig, ekki satt? Er eitthvað annað á dagskrá?

Mugison: Þar sem platan er á ensku þá fer maður sennilega að sinna erlendum hlustendum, bæði í Bandaríkjunum og annars staðar. Ég var svolíð latur að fara út eftir að ég gaf út Haglél. Ég hugsa að ég verði því að byrja á núlli núna.

SKE: Ahhh …

Mugison: Sem verður hressandi: Að spila fyrir 50 manns og vona að það verði 75 manns næst.

SKE: Hugsa til kjúklingsins?

Mugison: Hugsa til kjúklingsins!

„Það er augljóslega hnignun í gangi. Líkamlega.“

– Mugison

SKE: Þú spilaðir á 27 tónleikum eftir að Haglél kom út? Er ekkert sambærilegt uppi á teningnum?

Mugison: Nei, ég fór bara svo seint í gang. Það var bara allt uppbókað, alls staðar. Ég þorði ekki að bóka fyrr en platan væri tilbúin, ef ég skyldi hætta við. Þá væru þetta svo leiðinleg símtöl. Ég var ekki tilbúinn að fara í þetta fyrr en um miðjan september. Þá voru bara allir dagar uppbókaðir, alls staðar. Þannig að þetta var það sem var laust. Sex eða sjö gigg: Akureyri, Egilsstaðir, Akranes, Ísafjörður, Keflavík og svo Harpan tvisvar. En svo í febrúar/mars, þá langar mig að fara í minni bæi.

SKE: Ég er með svo margar spurningar, er ekki kominn í gegnum helminginn.

Mugison: Kýldu á þetta! Ég reyni að svara fljótt.

SKE: Hmm … Haglél kom út 2011, þú varst 35 ára, sem ýtir undir kenningu mína um að maðurinn toppi 35 ára. Ertu sammála þessu? Er hnignun í gangi núna?

Mugison: Alveg pottþétt.

SKE: Er það ekki?

Mugison: Jú, ég greindist með vanvirkan skjaldkirtil …

SKE: Nei? Í alvörunni?

Mugison: Jú, í sumar. Þannig að það er augljóslega hnignun í gangi. Líkamlega.

SKE: En ekki andlega; nýja platan er mjög góð.

Mugison: Nei, en mér finnst kannski að maður verði að taka sér lengri tíma. Eldri bílar þurfa bara meira bensín til þess að komast sömu vegalengdir og þetta helvítis unga pakk! Sem hefur endalausan tíma.

(Við hlæjum.)

SKE: Ég var að ljúka lestri á bókinni Veröld sem var eftir Stefan Zweig. Í bókinni er að finna magnaða lýsingu á franska myndhöggvaranum Rodin. Zweig heimsækir Rodin á vinnustofu hans og sá síðarnefndi dettur í algjöran ham: klæðir sig í sloppinn, byrjar að vinna í nýjasta verkinu sínu og dettur út í góðan klukkutíma. Rodin gleymir meira að segja að Zweig sé þarna með honum. Eftir þennan klukkutíma gengur hann út og er við það að skilja Zweig eftir, þangað til að Zweig minnir á sig. Mér finnst þetta svo mögnuð lýsing á sköpunarferlinu, sem krefst svo rosalega mikillar einbeitingar. Ég var að spá í því hvort að það sé ekki miklu auðveldara að ná einbeitingu í sveitinni, í Súðavík (þar sem Mugison býr). Tengirðu mikið við þessa lýsingu Zweig?

Mugison: Já, þetta er sönn lýsing. Það sem er þægilegt við Súðavík er að lífið er svo einfalt. Ég er með aðstöðu í húsinu, þannig að ég þarf ekki að fara neitt. Ég elska Reykjavík en það er bara svo erfitt að koma hlutunum í verk. Það er stóri munurinn, að vera listamaður er að klára. Og þá er þetta nákvæmlega það sem hann er að lýsa: Þetta er eiturlyfið sem heldur manni gangandi. Þessi euforía sem maður dettur í, sjaldnar og sjaldnar. Þetta er bananinn sem maður eltir.

SKE: Í einhverju viðtali sagðist þú stundum velta því fyrir þér: Hvað ef ég dey á eftir? Þessari hugsun skýtur reglulega upp í kollinn á mér. Þetta er gott þegar maður er andlaus eða þungur, ágætis viðmið. En ég ætlaði að spyrja þig: Ef þú myndir deyja í nótt, hvernig myndirðu verja restinni af deginum? Án þess að fara út í þetta fyrirsjáanlega: börnin, konan, fjölskyldan …

Mugison: Akkúrat … hmmm … Fyrsti hálftíminn yrði sennilega „paranoia.“

(Við hlæjum.)

Mugison: Seinni hálftíminn færi í það að grenja og jafna sig. Vonandi væri maður þá búinn að klára sorgarferlið. Ég veit það ekki, ég hugsa að það yrði eitthvað háskalegt. Prófa að fara í svifflug eða eitthvað garpatengt: Bara fokk it! Þetta er hvort sem er búið. Ég ætla fara í adrenalín rússíbana lífs míns hálftíma áður en ég dey …

SKE: „Þú getur ekki rekið mig, ég er hættur,“ eins og einhver sagði um sjálfsmorð.

(Mugison hlær.)

Mugison: Já, en auðvitað yrði fyrsta svarið klisja.

„Ef það er einhver 16 ára sem er að lesa þetta, með einhverja drauma – þá er draumurinn bestur. Þar er eldsneytið og það er það skemmtilegasta. Það er þessi klukkkutími sem hverfur.“

– Mugison

SKE: Að lokum, er eitthvað sem þú vilt koma á framfæri. Einhver spurning sem þú fékkst ekki, sem þú hefðir viljað svara?

Mugison: Eitthvað sem ég er að pæla?

(Mugison hugsar sig um.)

Mugison: Kannski vegna þess að við erum búnir að tala svo mikið um listina: Maður er alltaf með minnimáttarkennd gagnvart týpum. Þegar ég var í MH þá var ég eiginlega bara út í smók. Ég þorði ekki í Norður-kjallarann og fannst þeir vera alltof klárir þarna uppi. Manni langar svo oft að þóknast einhverjum týpum sem maður ber mikla virðingu fyrir, en svo er náttúrulega aðalmálið, sem að rapparar hafa framyfir aðra listhópa, er að trúa á sjálfan sig. Bera virðingu fyrir öðrum en láta það ekki hafa áhrif á þig ef öðrum finnst þú vera glataður. Það tók mig langan tíma að þora. Ætli að ég hafi ekki verið 25 ára þegar fyrsta platan kom út. Ef það er einhver 16 ára sem er að lesa þetta, með einhverja drauma – þá er draumurinn bestur. Þar er eldsneytið og það er það skemmtilegasta. Það er þessi klukkkutími sem hverfur. Það er að læsa sig inni í drauminn. En það tekur tíma. Maður þarf að gera hlutina aftur og aftur og aftur. Þetta eru alveg þessir 10.000 klukkutímar, eða hvað það nú er. Menn verða bara að byrja og fíla það að vera glataðir.

SKE: Ég held að þetta sé fullkominn endapunktur.

(SKE hvetur lesendur til þess að kynna sér plötuna Enjoy eftir Mugison. Einnig hvetur SKE lesendur til þess skapa list, að taka þátt í guðdómnum, að gerast milligöngumenn tveggja áður, að því virðist, ósamsvarandi hugmynda.)